Niedosłuch jest zaburzeniem ze strony słuchu polegającym na nieprawidłowym przewodzeniu lub odbiorze dźwięków. Ryzyko niedosłuchu rośnie wraz z wiekiem.

 

WIEK	CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA NIEDOSŁUCHU
noworodki	2-3%
do 18 roku życia	5,00%
19-44 rok życia	4,5-5%
45-64 rok życia	14,00%
65-74 rok życia	23,00%
powyżej 75 roku życia	35,00%

 

 

Ze względu na typ niedosłuchu, tj. miejsce uszkodzenia drogi słuchowej, wyróżnia się:

 

NIEDOSŁUCH PRZEWODZENIOWY- charakteryzujący się uszkodzeniem lub blokadą drogi słuchowej w uchu zewnętrznym lub środkowym. Cechą charakterystyczną dla tego typu niedosłuchów jest obniżenie progu słyszenia w paśmie niskich częstotliwości, a także występująca rezerwa ślimakowa. Warto pamietać, że niedosłuchy przewodzeniowe, w większości przypadków, są niedosłuchami odwracalnymi (po leczeniu farmakologicznym lub zabiegach otolaryngologicznych).

 

NIEDOSŁUCH ODBIORCZY- charakteryzujący się uszkodzeniem komórek słuchowych w uchu wewnętrznym (w ślimaku). Niedosłuchy odbiorcze są najczęściej występującym typem niedosłuchu u osób starszych. Ich cechą charakterystyczną jest obniżenie progu słyszenia w paśmie wysokich częstotliowści, co powoduje w konsekwencji narastające problemy ze zrozumieniem mowy (zwłaszcza w warunkach hałasu lub rozmowy wielu osób jednocześnie).

Niedosłuchy odbiorcze są niedosłuchami nieodwracalnymi. Jedyną formą poprawy słyszenia jest w tym przypadku aparat słuchowy.

 

NIEDOSŁUCH MIESZANY- charakteryzujący się połączeniem komponentów przewodzeniowych i odbiorczych. Niedosłuchy typu mieszanego są niedosłuchami o obniżonym progu słyszenia (zarówno przewodnictwa powietrznego, jak i kostnego), charakteryzującymi się przy tym występującą rezerwą ślimakową.

 

 

Ze względu na stopnień niedosłuchu najczęściej stosuje się klasyfikacje BIAP

(Międzynarodowego Biura Audiofonologii), która wyróżnia cztery stopnie niedosłuchu:

 

NIEDOSŁUCH STOPNIA LEKKIEGO- 20dB-40dB

Uszkodzenie słuchu w stopniu lekkim- osoba może mieć trudności w identyfikacji akustycznej niektórych głosek, ze skutecznym słuchaniem dźwięków w hałasie lub z dużej odległości. Osoba taka najczęściej nie wymaga interwencji medycznych, może korzystać z telefonu. Niektóre z osób z uszkodzeniem słuchu w stopniu lekkim korzystają z aparatów słuchowych.

 

 

NIEDOSŁUCH STOPNIA UMIARKOWANEGO- 40dB-70dB 

Uszkodzenie słuchu w stopniu umiarkowanym- osoba słyszy i rozumie mowę tylko w korzystnych warunkach akustycznych, korzysta z aparatów słuchowych i innych pomocy technicznych. Mowa osoby (dziecka) z uszkodzonym słuchem w stopniu umiarkowanym rozwija się w sposób spontaniczny, ale często jest zniekształcona w wyniku nieprawidłowej identyfikacji dźwięków drogą słuchową i ich nieprawidłowego naśladowania.

 

NIEDOSŁUCH STOPNIA ZNACZNEGO- 70dB- 90dB

Uszkodzenie słuchu w stopniu znacznym – osoba nie słyszy i nie identyfikuje wszystkich dźwięków mowy nawet z pomocą aparatu słuchowego, dlatego w odbiorze mowy posługuje się wzrokiem i odczytuje mowę z ust. Mowa osoby z uszkodzonym od urodzenia słuchem w stopniu znacznym nie rozwija się naturalnie i spontanicznie.

  

 

NIEDOSŁUCH STOPNIA GŁĘBOKIEGO- powyżej 90 dB

Uszkodzenie słuchu w stopniu głębokim (od urodzenia)- osoba nie rozumie mowy dźwiękowej nawet za pomocą aparatów słuchowych. Osoba z uszkodzeniem słuchu w tym stopniu najczęściej odczytuje mowę z ust.

 

 

 

CZY WIESZ ŻE.. 

Osoby z uszkodzonym słuchem w stopniu lekkim i umiarkowanym nazywane są obecnie w Polsce osobami niedosłyszącymi lub słabosłyszącymi. Dla osób ze znacznym i głębokim uszkodzeniem słuchu przyjęło się stosować określenie: osoba niesłysząca.