Ucho ludzkie jest bardzo czułym narządem precyzyjnie dostrojonym do odbioru

szerokopasmowego zakresu dźwięków.

 

 

 

Ucho zbudowane jest z trzech głównych części:

 

• UCHA ZEWNĘTRZNEGO, do którego zaliczamy małżowinę uszną oraz przewód słuchowy zewnętrzny zakończony błoną bębenkową,

• UCHA ŚRODKOWEGO zbudowanego z błony bębenkowej, trzech kosteczek słuchowych (młoteczka, kowadełka i strzemiączka) oraz trąbki Eustauchiusza łączącej wypełnioną powietrzem jamę bębenkową z górną częścią gardła,

• UCHA WEWNĘTRZNEGO w skład którego wchodzi ślimak (zawierający narząd Cortiego- receptor słuchu), przedsionek i wypełnione płynem kanały półkoliste. Umieszczone w błędniku kanały półkoliste odpowiadają przy tym za jedną z głównych funkcji ucha wewnętrznego- tj. mechanizm równowagi. Ucho wewnętrzne poprzez nerw słuchowy łączy się z ośrodkami korowymi w mózgu. 

Ten skomplikowany mechanizm, jakim jest nasze ucho pozwala na odbiór, przetworzenie i przekazanie informacji dźwiękowej do kory mózgowej. 

 

* * * 

Bardzo ważnym elementem ucha są wspomniane wyżej komórki słuchowe. Ponieważ określenie "komórki słuchowe" jest dość powszechnie używane zarówno w gabinetach audiologiczno-laryngologicznych, jak i protetycznych, postanowiliśmy przybliżyć Państwu ich znaczenie. 

 

Komórki słuchowe podzielić możemy na zewnętrzne i wewnętrzne. Komórki słuchowe zewnętrzne odpowiedzialne są za słyszenie cichych dźwięków, natomiast komórki słuchowe wewnętrzne odpowiadają za słyszenie dźwięków głośnych. Ze względu na większe narażenie komórek zewnętrznych na szkodliwe wpływy hałasu, chorób ucha czy postępu wieku, wiadomo już dlaczego w pierszej kolejności przestajemy słyszeć wszelkiego rodzaju ciche dźwięki, np. odległą mowę i szept. 

 

W jaki sposób dźwięki docierają do naszego mózgu?

 

Zbudowana z chrząstki sprężystej małżowina, dzięki swej budowie i właściwościom zbiera dźwięki ze środowiska akustycznego. Dźwięki te za pomocą błony bębenkowej, kosteczek słuchowych ucha środkowego i okienka owalnego docierają do tzw. „właściwego narządu słuchu”, czyli ślimaka. Dzięki właściwościom tonotopijnym ślimaka docierająca fala podrażnia odpowiednie komórki słuchowe (zewnętrzne- wewnętrzne) odpowiedzialne za słyszenie tonów niskich, średnich i wysokich, a następnie sygnały te przenoszone wyższymi partiami drogi słuchowej docierają do odpowiednich ośrodków słuchowych kory mózgowej.

W ten sposób dźwięk odebrany jest jako wrażenie subiektywne, posiadające swój sens i odzwierciedlenie w rzeczywistości.

 

Ponieważ ucho ludzkie jest narządem wymagającym współpracy i prawidłowego funkcjonowania wielu elementów,  już drobne uszkodzenie nawet niewielkiego odcinka drogi słuchowej może powodować dyskomfort w odbieraniu dźwięków, a nawet potwierdzony audiologicznie NIEDOSŁUCH.